در سرزمین چین، پیش از سلسله "سونگ" (960- 1279) نشستن زنان بر روی صندلی یا چهارپایه اقدامی ناشایست شناخته می شد. "لو یو" شاعر بزرگ سلسله سونگ در یکی از اشعار خود اشاره کرده است، پیش از این سلسله اگر زنان خانواده های اشرافی روی صندلی می نشستند، مورد تمسخر قرار می گرفتند.
در واقع، استفاده از صندلی یا چهارپایه پیش از سلسله سونگ، مانند امروز متداول نبود. البته اطلاعات در این باره زیاد نیست، برای همین بسیاری از نقل کنندگان، درباره چگونگی ورود صندلی به زندگی مردم چین دچار اشتباهاتی شده اند.
در طول تاریخ چین در دوران بسیار دور، چینی ها عادت داشتند بر روی دو زانوی خود بنشینند. اما پس از سلسله هان (202 ق م-220 م) آن ها به تدریج این مدل نشستن را تغییر داده و روی تخت نشستند؛ در حالی که مدل نشستن روی تخت هم، مانند حالت قبل، به صورت دو زانو بود. در ژاپن و کره جنوبی که در دوران باستان، تحت نفوذ فرهنگ چین قرار داشتند، مردم نیز به همان حالت دو زانو می نشستند. این شکل نشستن حتی تا به امروز ادامه داشته و مردم این دو کشور این عادت را همچنان با خود دارند. تا قرن 6 میلادی، یعنی صدها سال پس از آغاز عادت نشستن چینی ها بر روی تخت، مردم این کشور حالت نشستن خود را تغییر دادند. آن ها زمانی که بر روی تخت می نشستند، دیگر پاهای خود را جمع نکرده و از تخت آویزان می کردند.
گفتنی است که مردم چین، این مدل نشستن بر روی تخت را در واقع از خارجی ها تقلید کردند. این شکل نشستن از منطقه ای به نام "شی یو" وارد کشور شد که عمدتا آسیای میانه، آسیای غربی و قفقاز امروز را در بر می گیرد. در آن زمان، این نوع تخت مخصوص نشستن، "هو چوانگ" نام داشت و نسبت به تخت های امروزی، کوچک تر و سبک تر بود. خانواده های اشرافی حتی در سفرهای خود این نوع تخت را به همراه خود می بردند. به این ترتیب، می توان هو چوانگ را نخستین صندلی در چین دانست.
هو چوانگ در دوران سلسله "تانگ" و "سونگ" متداول تر شد و مردم دیگر آن را صندلی یا چهارپایه می نامیدند. به این شکل هو چوانگ دیگر تخت نبود و به عنوان صندلی یا چهارپایه مورد استفاده مردم قرار می گرفت. اما در آن دوره، همچنان نشستن زنان بر روی صندلی اقدامی غیر اخلاقی بود.
صندلی های چینی در ابتدا فقط به شکل مستطیل، مربع و یا گرد بود. اما در سلسله "چینگ" (1639-1911)، شکل های شش ضلعی، هشت ضلعی و یا شکل هایی مانند شکوفه آلو و هلو نیز به ترکیب صندلی ها اضافه شد.
چهارپایه در چین باستان، تنها برای نشستن مورد استفاده قرار نمی گرفت، بلکه از آن به عنوان چهارپایه برای نشستن و برخاستن بر روی صندلی استفاده می کردند و آن را زیر پاهای خود قرار می دادند.
پس از این دوره ها، چینی ها لوازم مربوط به نشستن را تقسیم بندی کردند. آن ها مدل هایی را که دارای پشتی است "ای زی" یعنی صندلی نامیدند و مدل هایی را که پشتی ندارد، "دنگ زی" یعنی چهارپایه، نام گذاری کردند.
