صبح روز دوم سفر (30 اوت) با مینی بوس راهی تورفان شدیم. در طول راه که از دشتی بسیار وسیع و با دورنمایی از کوه ها می گذشت، جنگلی از مولدهای برق بادی دیده می شد که وصفش را در نوشته ای از اؤزجان بوزه در سفر قبلی اش به این منطقه خوانده و به فارسی ترجمه کرده بودم. حضور دائمی باد در منطقۀ شین جیان و تمیزی هوا یکی از نقاط متمایز این منطقه با شهرهای ساحلی و شرق چین است. از این رو دولت تصمیم گرفته مقداری از مسؤولیت توسعه و در عین حال پاکی محیط زیست منطقه را بر دوش باد بگذارد. این مولدهای بادی که از دور به فرفره های بازیچه می ماندند، سازه هایی نه چندان پیچیده ولی بسیار عظیم هستند.
در توقفگاهی، «من تریلی دیدم، ملخ می برد و چه سنگین می رفت...» هر دو پرّه ملخ (راستی واحد شمارش ملخ چیست؟)، بار یک کشندۀ دراز بود و لابد قرار بود در تعمیر یک مولدِ از کار افتاده یا در نصب یک مولد جدید استفاده شود.
