سفر

تقریبا یک سال از حضور من در چین و دوری از خانواده و دوستانم می گذرد. تجربه های زیادی در این مدت بدست آورده ام و پس از طی یک سال به آغوش خانواده بازگشتم تا دیداری تازه کنم. اما نمی دانستم به خانه باز می گردم یا از خانه دور می شوم.

پس از یک ماه که دیدارها تازه شد. در راه بازگشت به این نتیجه رسیدم که زندگی من شکل تازه ای به خود گرفته است. فضا، چارچوب ها و رنگ های زندگی من متفاوت شده اند و من از این تغییرات نه تنها ناراضی نیستم بلکه بسیار هم خوشنودم و این را مدیون یک سال زندگی در کشوری متفاوت هستم.

گذشت این یک سال شاید به اندازه ۱۰ سال زندگی در کشور خودم برایم تجربه به همراه داشت. یک سال زندگی مشترک، یک سال فعالیت در رادیو بین المللی چین و آشنایی با ملیت های گوناگون و زندگی در کشوری که تا پیش از آمدن به آن تصوری از مردم آن نداشتم. مردمی با زبانی نا آشنا در سرزمین های شرق دور...

نخستین بار که وارد پکن شدن آن را بیش از اندازه آرام دیدم. ‌تصور من جمعیتی بود که در هم فشرده اند و کشوری جهان سومی که شاید وضعیتی بهتر از کشور من نداشت...

اما بر عکس تمام تصورات، من پکن را شهر آرامی دیدم که در تمام طول این مدت این آرامش را به من نیز منتقل کرد. جدا از تفاوت های فرهنگی که در هر جامعه ای وجود دارد، مردمی صمیمی و خنده رویی در آن زندگی می کنند که از زندگی در کنار آن ها شاد هستم و چقدر دوست داشتم این شادی و نشاط را در زندگی مردم خودم هم جاری می دیدم.

کشوری در حال توسعه که هر روز با ایده هایی نو از خواب بر می خیزد و برای مردمش انگیزه های تازه ای بوجود می آورد تا آن ها بتوانند در آرامش و رفاه بیشتری به زندگی خود ادامه دهند، نه اینکه این کشور، کشوری آرمانی باشد اما در تلاش است تا خود را به آن سو سوق دهد.

به هر حال من برای یک سال دیگر هم مهمان مردم چین هستم و بی صبرانه منتظر تجربه های جدید و فراوان هستم تا بتوانم آن ها را توشه زندگی ام قرار دهم.