این روزها در پکن قدم که برمی دارم احساس می کنم در شهر خودم، در میان مردم خودم در حال راه رفتن هستم، مردمی که از سرمای هوا شالی به دور گردن خود پیچیده اند و برای فرار از آلودگی ماسکی به صورت زده اند؛ این روزها آسمان پکن و تهران همزمان ابری و دودی است؛ همزمان آلودگی در آسمان دو کشور بیداد می کند و مردم و دولت ها با هم در تلاش هستند تا راهی برای مهار آلودگی پیدا کنند؛ راهی که همچنان پیدا نشده است.
اولین راه حل در هر دو کشور ایجاد محدودیت بیشتر در عبور و مرور خودروهای شخصی در هر دو کشور است؛ همان طور که طرح زوج و فرد در تهران از درب منازل در حال اجراست، اینجا در پکن هم طرح زوج و فرد به شیوه خود در حال اجرا شدن است.
آسمان آلوده پکن این روزها نتوانسته اما محدودیتی در عبور و مرور آدم ها ایجاد کند، اینجا هر روز که از خانه بیرون می آییم آلودگی هوا هر اندازه هم که باشد خیابان ها پر است از جمعیت؛ جمعیتی که چه در سرما چه در گرما و چه حتی در آلودگی به دنبال تامین مخارج زندگی خود هستند؛ دست فروش هایی که روی چرخ های دستی در وعده های غذایی در بین مردم پیدایشان می شود و همیشه هم سرشان شلوغ است؛ جمعیتی که از اداره به خانه برمی گردند و گرسنه دنبال جایی برای خوردن غذا هستند اما گاهی شلوغی رستوران ها در ساعت های غذا – به خصوص ناهار – و گاهی قیمت بالای رستوران ها مردم را ترغیب می کند که در خیابان و پیاده روها به سمت دست فروش ها بروند.
جالب این که غذاهای دست فروش ها هم از تنوع کافی برخوردار است؛ به راحتی می توان انواع و اقسام غذاهای چینی را روی چرخ های دست فروش ها دید؛ غذاهایی که تا یک ساعت پس از شروع ساعت ناهار یعنی تنها 12-11 همه آن ها به فروش می رسد؛ اما داستان شام کمی متفاوت است؛ با وجود آن که از ساعت 5 شام همه رستوران ها آماده سرو شدن است اما گاهی دست فروش ها تا نزدیک ساعت 10 هم با مشتری های خود سرگرم هستند.
آلودگی این روزهای پکن حتی ذره ای از عطر غذاهای گرم و تند چینی را در اطراف چرخ های گاری دار کم نکرده است؛ دست فروش های این جا به خوبی می دانند که مردم در عین روزمرگی های خود در میان شلوغی و دود و کثیفی به دنبال جایی برای سیر شدن هستند...
