آسمان برفی حس و حال عجیبی با خود به همراه دارد؛ شادی کودکانه برف و آسمان برفی و زمین پوشیده از برف را در همه سنین می توان حس کرد؛ احساس عجیب برف بازی و قدم زدن بر روی برف را نمی توان در دوره خاصی از زندگی محدود کرد؛ برف که از آسمان می بارد سن و سال را فراموش می کنی و می روی در دل کودکی هایت؛ آن جا که بی خیال هر چیز فقط به ساختن آدم برفی فکر می کنی و برف بازی با دوستان و همسالان؛ بزرگ تر که می شوی اما حس خوب برف بازی همچنان با توست؛ شاید در فکر ساختن آدم برفی و پرتاب گلوله برفی به دیگران نباشی اما احساس زیبای قدم زدن بر روی زمین برفی و شنیدن صدای له شدن دانه های برف زیر کفش، احساس نابی است که هر کدام از ما در هر سنی که باشیم بدون شک حتی از تصور آن هم لذت می بریم.
شب یلدای پکن که با بارش برف آغاز شده بود همین احساس های کودکانه را برایم به همراه داشت؛ اگرچه برای اولین سال بود که در چنین شبی از جمع گرم خانوادگی دور بودم و حتی آجیل شب یلدا و انار ساوه و هندوانه سرخ نداشتیم اما بارش برف همه این نداشتن ها را برایم کمرنگ کرد؛ برف شب یلدای پکن متفاوت از چند بارش قبلی بود؛ به آسمان که نگاه می کردی زمین پوشیده از برف را که می دیدی، احساس می کردی خداوند از آسمان دانه های الماس بر سرت می ریزد؛ برف شب یلدا آن قدر درخشان بود و برق خاصی به زمین بخشیده بود که حتی دلت نمی آمد با کفش از روی آن ها راه بروی؛ زیباتر از آن رودخانه وسط شهر بود که مدتی است روی آن با لایه ای از یخ پوشیده شده وبارش الماس های زمستانی درخشش یخ رودخانه را چند برابر کرده بود؛ بدون شک اگر سرما مجال می داد ساعت ها می ایستادم و دانه های الماس را که از آسمان فرو می ریخت تنها تماشا می کردم؛ چنین برف پرتلالویی را در تمام زندگی ام به خاطر نمی آورم و حتی نمی دانم آیا باز هم چنین برف پر نوری می بارد یا نه؟
اما هر چه که بود شب یلدای امسال را با برف خاطره انگیز پکن در میان سرمای عجیب خیابان قدم زدم و با گشودن فال حافظ، یک سال آینده زندگی را به فال نیک گرفتم؛ آن جا که خواجه شیراز می گوید:
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست...
