نتحلیلگر مسائل سیاسی و خبرنگار
درست در روزی که خبر امضای توافق صلح میان ایران و آمریکا برای روز جمعه این هفته از سوی دو طرف تأیید شد و همزمان با تبوتاب جام جهانی، تصویری ساختهشده با هوش مصنوعی در فضای مجازی دستبهدست میشد؛ تصویری که در آن تیم ملی ایران قهرمان جام جهانی شده بود و
در افکار عمومی جهان، اخیراً دو خبر قابل تأمل منتشر شده است. کنار هم قرار دادن این دو خبر، تصویری از یک نمایش طنزآمیز سیاسی را ترسیم میکند که در آن بازیگران اصلی، خودشان به یکدیگر ضربه میزنند. نخست، سازمان اطلاعات داخلی بریتانیا (MI5) به همراه نهادهای
ایران و اسرائیل در روزهای 17 و 18 خرداد و در فاصله تنها 24 ساعت، حملاتی متقابل انجام دادند و بار دیگر آتش درگیری در خاورمیانه شعلهور شد. در این دور از تنشها، ایران با موشکهای بالستیک شمال اسرائیل را هدف قرار داد و اسرائیل نیز بلافاصله حملات هوایی علیه
شورای امنیت سازمان ملل اخیراً قطعنامهای تصویب کرده که بر اساس آن تحریمها علیه سودان جنوبی تا سال 2027 تمدید میشود. این قطعنامه به پیشنهاد آمریکا ارائه شد و کشورهایی مانند چین و روسیه به آن رأی ممتنع دادند. پشت این رأیگیری که در ظاهر یک روند معمول
امروز، اول ژوئن، روز جهانی کودک است. در بسیاری از نقاط جهان این روز با شادی، بادکنک و خنده کودکان همراه است، اما پشت این تصویر شاد، واقعیتی تلخ و سنگین قرار دارد. روز جهانی کودک ریشه در فاجعه لیدیتسه در سال 1942 دارد؛ جایی که نازیها همه مردان و نوزادان یک
این روزها دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، با طرحی بحثبرانگیز واکنشهای زیادی را برانگیخته است. او پیشنهاد داده توافق آتشبس با ایران به توافقنامه «ابراهیم» گره بخورد؛ به این معنا که کشورهایی مانند عربستان، قطر، مصر، اردن، ترکیه، پاکستان و حتی ایران به سمت
درگیریهای نظامی محدود و کوچک میان ایران و آمریکا این روزها بهطور مکرر در تنگه هرمز و آبهای اطراف آن رخ میدهد. این تحولات صرفاً چند درگیری تاکتیکی نیست، بلکه نتیجه بیاعتمادی عمیق میان دو کشور و حاصل بازی پرریسک «مذاکره همراه با فشار» است؛ رویکردی که سایه
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی ایران، روز دوشنبه ۴ خرداد در رأس هیئتی وارد دوحه قطر شد تا در مذاکرات مربوط به آتشبس با آمریکا شرکت کند. در همین حال، مقامهای آمریکایی با لحنی خوشبینانه اعلام کردند که «۹۵ درصد چارچوب توافق نهایی شده است» و دونالد