نشریه «گلوبال تایمز» با انتشار کاریکاتوری تحت عنوان «سارق بزرگ»، ایالات متحده را در حالی که اقتصاد جهانی را سرکیسه کرده و به عبارتی اموال آن را به سرقت برده به تصویر کشیده که می‌گوید «من اجبار اقتصادی چین را محکوم می‌کنم».

ناظران جهانی بر این باورند آمریکا خودش یک «اجبارکننده» واقعی است که با اعمال تحریم‌های یکجانبه و «جداسازی و شکستن زنجیره‌ها» به سیاسی سازی و استفاده تسلیحاتی از روابط اقتصادی و تجاری می‌پردازد.

از زمان دولت «دونالد ترامپ» رئیس جمهور سابق آمریکا،‌ اولویت سیاست تجاری و صنعتی ایالات متحده بازگرداندن تولید به خاک این کشور شد. پس از آنکه بایدن بر کرسی کاخ سفید تکیه زد او هم این رویکرد را بیش از پیش دنبال کرد. برای این منظور، ایالات متحده مقررات تجاری و منافع دیگر کشورها را نادیده گرفته، به تصویب «قانون کاهش تورم» و «قانون تراشه‌ها و علم» پرداخته و از سیاست‌های اقتصادی به عنوان سلاحی برای ارتقاء سیاست حمایت‌گرایی استفاده کرده است.

اعمال تحریم‌ها یکی از مستقیم‌ترین ابزارهای اجبار است که توسط ایالات متحده دنبال می‌شود. بر اساس آمار، طی دولت قبلی آمریکا جمعا بیش از 3900 تحریم اجرایی شد که معادل اعمال سه بار تحریم به صورت میانگین در روز است.

آمریکا با اعمال تحریم، ممنوعیت و دیگر ابزارهای محدودکننده به تضعیف سیستم تجارت بین‌الملل می‌پردازد.

هدف اصلی آن نابودی رقبا، آهسته کردن رشد اقتصادی در دیگر مناطق و دستیابی به منافع خود به بهای ضرر دیگران است. ایالات متحده به منظور حفظ هژمونی و منافع خود به اسم تقویت همکاری، با متحدانش تقابل اردوگاهی را به راه انداخته به گونه‌ای که چالش‌های عظیمی را برای جهانی سازی و همکاری چندجانبه ایجاد کرده‌ است.

آمریکا دیگر به سیستم تجارت آزاد جهانی از چشم انداز منافع متقابل و برد-برد نگاه نمی‌کند بلکه در عوض آن را یک بازی مجموع صفر می‌داند. مجموعه تدابیر سیاستی که این کشور تا به حال به کار گرفته، نشان‌دهنده ماهیت واقعی تفکر هژمونیک واشنگتن است.

علاوه بر این مدت‌های مدید است که ایالات متحده از هژمونی دلار خود سوءاستفاده می‌کند، سیاست پولی خود را به شکلی تجاوزکارانه تنظیم می‌کند و مداما باعث ایجاد ناآرامی در بازار می‌شود و در عین حال بحران خود را به جای دیگری منتقل و ثروت جهانی را درو می‌کند.